Dit ben ik! Joas

Tekst: Romy Verroen – Foto’s: Marieke van der Linden-Hildering

In elke editie van Aanzicht (het magazine voor leden van Schisis Nederland) vertelt een kind, jongere of volwassene met een schisis over zijn of haar hobby, talent of passie. Dit keer is het de beurt aan Joas en zijn moeder Marieke. Ook beide broers van Joas en zijn vader hebben een schisis: vier mannen in huis met een schisis.

“Als er een brief van het UMC Groningen komt, is de vraag voor wie de brief is”, vertelt Marieke. Alle mannen in huis hebben dus een schisis. Een portret van een jongen, Joas, die een schisis heeft én houdt van judo, piano spelen, lego bouwen en nieuwe dingen leren.

Geen schisis is dezelfde

Moeder Marieke: “Toen we Jonas vertelden dat David ook een gebroken lip zou hebben, zei Joas: ‘Oh dat geeft toch helemaal niet, dat maakt de dokter wel weer. Dat heeft ie bij ons ook gedaan.’ Totdat de lip van zijn broertje moest worden gemaakt. Dit vond hij toch wel erg zielig. Hij heeft zijn knuffel meegegeven naar het ziekenhuis.” Alle drie de jongens hebben schisis, maar een totaal verschillend verhaal. 

Marieke: “Timo heeft een dubbelzijdige volledige schisis, Joas heeft een enkelzijdige volledige schisis en David heeft alleen een lip-kaakschisis. Alle drie de jongens hebben borstvoeding gehad. Alleen David kon rechtstreeks uit de borst drinken. Voor Joas en Timo heb ik volledig gekolfd. Timo heeft vroeger als baby met een slangetje door zijn neus drinken gehad. Timo heeft steeds ontstoken oren en heeft oordopjes voor het zwemmen en buisjes. Joas heeft dit nog nooit gehad. Timo heeft weer geen pharynxplastiek gehad.”

Schisis en judo

Joas: “Ik ging weleens samen met Timo naar het ziekenhuis. Ik had dan logopedie en Timo moest voor zijn gehemelteplaatje. Dan hoefden wij maar een keer naar het ziekenhuis en werden we allebei geholpen. Dat was handig. Mijn laatste behandeling was vlak voor de kerstvakantie in 2022. Ik kreeg een controle bij het schisisteam omdat ik 8 jaar was geworden. Op dezelfde dag als mijn judo-examen. Die dag weet ik nog goed, want ik heb een groene slip bij judo verdiend! Het allerbelangrijkste nu zijn mijn tanden voor de beugel. De volgende stap is de orthodontist. Dan gaan ze een foto maken van de tanden en kiezen om zo de positie te bekijken. Mijn hoektanden moeten nog doorkomen voordat de kaak gesloten kan worden.”

Pharynxplastiek en ijsjes

Joas: “Mijn laatste operatie is twee jaar geleden; de pharynxplastiek. De artsen hebben mijn gehemelte langer gemaakt en een brug gemaakt in mijn keel. Eerst als ik praatte, kwam er lucht door mijn neus. Dan kan je mij niet zo goed verstaan. Maar deze operatie was niet in één keer gelukt. Ik ging na de operatie toch weer door mijn neus praten. De artsen hebben toen met een camera in mijn neus en keel onderzocht wat er mis was. Ze zagen tijdens de operatie dat de brug in mijn keel was losgeraakt.”

“De artsen hebben een nieuwe gemaakt. En de operatie was geslaagd. Tegenwoordig als de brug dicht gaat, gaat de lucht wel door mijn mond. Wat ik heel leuk vond, is dat er een ijskar in het ziekenhuis kwam. Met allemaal lekkere ijsjes! En papa heeft samen met mij het WK-voetbal gekeken. Ik vond het wel iets minder leuk dat ik zo lang moest blijven. Toen ik eindelijk naar huis mocht, mochten mama en ik in een golfkarretje naar buiten. Mama was toen zwanger en ik was nog niet fit genoeg.”

“Op school hebben we de Klokhuis-aflevering over schisis  gekeken. Dat vond de klas heel interessant.”

Op school

Joas: “Op school hebben we de Klokhuis-aflevering over schisis  gekeken. Dat vond de klas heel interessant. De juf heeft aan de klas verteld dat ik geopereerd moest worden. Van mijn klasgenoten kreeg ik post en kaartjes. Op school zeggen kinderen er niks over. Bij Timo ook niet. De klasgenoten weten wel dat wij allebei een schisis hebben, maar ze vinden er niet zoveel van.”